Z dziennika wykopaliskowego

Pogoda: kapryśna, można by rzec „w maju jak w garncu”.
Zespół: kierownik badań – Annick Heitzmann, 3 archeolożki, studenci (liczba zmienna), wolontariusze (liczba zmienna), 1 stażystka z Muzeum Pałacu w Wilanowie.

Stażystka. Fot. Orelia

Stażystka. Fot. Orelia

Pracę zaczynamy od spakowania sprzętu, który będzie używany danego dnia. Jedziemy na stanowisko i tam następuje rozdzielenie zadań pomiędzy uczestników badań. Pracujemy od 9 do 13 , a następnie od 14 do 18. W międzyczasie wracamy do bazy aby skonsumować klasyczny francuski lunch, co oznacza – dla mnie osobiście – perspektywę zdobycia kilku nadprogramowych kilogramów w ciągu miesięcznego pobytu we Francji.

Eksploracja na stanowisku archeologicznym w Marly prowadzona  jest metodą stratygraficzną. Generalnie metodyka francuska nie różni się zbytnio od  zasad prowadzenia badań stosowanych powszechnie przez polskich archeologów.

Pomiary tachimetrem. Fot. Diana Święcka

Pomiary tachimetrem. Fot. Diana Święcka

We wtorek miałam okazję przyjrzeć się pracy geofizyków przeprowadzających prospekcję w ogrodach przy Grand Trianon. Zapoznano mnie również z wynikami wcześniejszej prospekcji, wykonanej na średniowiecznym stanowisku Saint Antoine. Znamienne jest, że działalność archeologiczna Le Centre de recherche du château de Versailles prowadzona jest zgodnie z wytyczną Międzynarodowej Karty Ochrony i Zarządzania Dziedzictwem Archeologicznym przyjętej w 1990 r. przez ICOMOS (Międzynarodową Radę ds. Zabytków i Miejsc Zabytkowych), tj.: „Konieczne jest przyjęcie nadrzędnej zasady, że pozyskiwanie informacji o dziedzictwie archeologicznym nie powinno niszczyć świadectwa archeologicznego bardziej, niż jest to konieczne dla celów ochrony lub poznania naukowego. Nieniszczące techniki badań, rozpoznanie z powietrza i naziemne oraz rozpoznanie metodą reprezentacyjną należy propagować tam, gdzie jest to możliwe, w preferencji wobec pełnych wykopalisk”. Odnośnie powyższego, wersalskie badania wykopaliskowe prowadzone są jedynie w miejscach zagrożonych destrukcją związaną z wszelkiego rodzaju inwestycjami. Obszary niezagrożone poddawane są kwerendzie źródłowej weryfikowanej przez nieinwazyjne metody badawcze.

Badania geofizyczne w Grand Trianon. Fot. Diana Święcka

Badania geofizyczne w Grand Trianon. Fot. Diana Święcka

Poza pracą terenową do moich zadań należy również podejmowanie czynności związanych z dokumentacją ruchomych zabytków archeologicznych (czyli to, co lubię najbardziej:-) Pośród tegorocznych znalezisk przeważają elementy architektoniczne związane z badanym przez nas obiektem, czyli kaskadą. Zbiór wzbogacają nieliczne fragmenty naczyń ceramicznych i szklanych oraz artefakty metalowe używane prawdopodobnie do łączenia lub wzmacniania kamiennych elementów konstrukcyjnych.

Rysownie zabytków ruchomych. Fot. Ghita

Rysownie zabytków ruchomych. Fot. Ghita

Dodatkowym profitem, wynikającym z pracy w ekipie archeologicznej, jest możliwość poznania specjalistycznego słownictwa francuskiego, tak więc każdego dnia wzbogacam swoje zasoby lingwistyczne o nazwy kolejnych narzędzi budowlanych:-)

La brouette. Fot. Diana Święcka

La brouette. Fot. Diana Święcka

c. d. n.

1 komentarz do “Z dziennika wykopaliskowego

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s